Pertej librave dhe mesimeve

Autore: Orestja Habilaj (UWC Mostar 2015-2017)
Jam Orestja Habilaj dhe vij nga qyteti i Vlores.Aktualisht ndodhem ne UWC Mostar,ku dhe po perjetoj nje eksperience qe te vjen vetem nje here ne jete.Per UWC kam degjuar dy vjet me pare ne nje aktivitet shkollor.Gjithmone kam dashur dicka me shume se te ndjek nje gjimnaz te thjeshte, ndaj dhe prezantimi me UWC me la shume mbresa.E mbaj mend shume mire se pas prezantimit te UWC fillova te enderroja sesi do te ishte jeta ime nese do te merrja pjese ne kolegjet e botes se bashkuar.
Tani qe jam ne vit te pare ne UWC Mostar jeta ime ka ndryshuar shume, po jetoj me njerez nga e gjithe bota, me njerez nga shtete qe nuk do e mendoja kurre se do mund ti takoja.UWC nuk eshte vetem shkolle,eshte nje menyre e te menduarit dhe jetuarit.Kam perfituar shume nga njerezit qe kam njohur ketu, kam ndryshuar menyren e te perceptuarit te botes dhe realitetit,kam kuptuar sesa me fat jam qe po ndjek kete forme edukimi.
I inkurajoj te gjithe gjimnazistet te aplikojne sepse ne UWC ata do te kuptojne me mire kulturat, tolerancen dhe miqesine.Eksperienca ketu eshte e paperseritshme dhe gjithsecili qe e provon e kupton sesa me fat eshte.Ne aspektin akademik cdo person qe ndjek kete forme edukimi rritet dita-dites per shkak te ambjentit dhe programit.Nese deshironi qe te keni dicka me shume se anen akademike, te njihni miq nga kultura te ndryshme, nese deshironi ta shikoni boten me sy ndryshe, nuk duhet ta humbisni shansin per te aplikuar.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Si qytetare te botes

Autore: Gisela Hoxha (UWC Maastricht 2015-2017)

 

Pershendetje une jam Gisela dhe jam studente e vitit te pare ne UWC Maastricht, Hollande. Per UWC kam degjuar nga te njohur qe kane aplikuar dhe kane studiuar ne UWC, por edhe nepermjet internetit. Vendosa te aplikoj sepse ka qene nje deshire e hershme e imja te njihja njerez nga vende e kultura te ndryshme dhe te kisha nje eksperience pertej Shqiperise.

Tashme jane bere me shume se tre muaj qe kur viti shkollor ka filluar dhe mund te them qe eshte nje eksperience e mrekullueshme, ku nderthuren kenaqesia qe marr nga aktivitetet ekstra kurrikulare me informacionet e reja qe marr dhe diskutimet interesante qe behen brenda klases. Gjithashtu kam krijuar shume miqesi te reja me studente nga vendet me te largeta si Timor Leste, Malajazia apo Mauritius. Me eshte krijuar mundesia e pacmueshme  qe te mesoj me shume mbi traditat, gjuhen, kulturen apo edhe kuzhinen e ketyre vendeve.

I inkurajoj te gjithe gjimnazistet te aplikojne , sepse UWC eshte nje mundesi e pazevendesueshme per t’u rritur si individ si ne aspektin akademik, por edhe ne aspektin kulturor dhe te formimit te karakterit.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Reflektime

Autore: Jona Bocari (UWC Adriatic 2015-2017)

Me quajne Jona Bocari dhe jam lindur e rritur ne Tirane. Aktualisht jam ne vit te pare ne UWC Adriatic. Kur me pyesin nga mesova per UWC-ne, me duket paksa e cuditshme si pyetje, sepse edhe pse kam vetem pak muaj ketu, UWC Adriatic eshte bere pjese e imja. Ne fakt me UWC-ne jam njohur diku 4 vjet para se te aplikoja. Nje shoqja ime fitoi nje burse studimi ne nje nga kolegjet UWC dhe qe atehere e kam enderruar te vazhdoj studimet ketu. Pse vendosa te aplikoj? Arsyet jane te shumta, por kryesoret prej tyre jane se doja te shkoja me tej mundesive qe me ofroheshin ne Shqiperi dhe se doja te njihesha me kultura te reja. Vetem fakti qe do te studioja ne nje vend tjeter me nxenes nga e gjithe bota me emociononte tej mase. Ne fakt kur flas me miqte ose familjen, atyre u duket paksa i cuditshem fakti se si kam zene miqesi me persona te shteteve qe rrallehere na bie rasti t’i degjojme. UWC eshte me te vertete nje mundesi e jashtezakonshme si ne aspektin akademik, ashtu dhe ne aspektin e rritjes & njohjes se vetvetes. U them te gjithe gjimnazisteve qe duan te shkojne ca me larg, qe duan te provojne dicka te re, te aplikojne ne Kolegjet e Botes se Bashkuar. Eshte me te vertete nje eksperience jete-ndryshuese!

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Mendime te para mbi Waterford KM: Nje sfide e madhe

Autor: Redon Kurti (UWC Waterford Kamhlaba 2014 – 2016)

Une quhem Redon Kurti dhe jam perzgjedhur per te ndjekur nje nder shkollat e UWC, konkretisht UWC Waterford Kamhlaba. Per UWC fillimisht kam degjuar kur vellai im I madh u perzgjodh ne UWC Adriatic, ne Itali, dhe qe atehere gjithmone e kam menduar si nje mundesi studimin ne UWC. Eshte te menduarit dhe aspiruarit e vazhdueshem per kete mundesi, qe e ben aprovimin nga Komiteti Shqiptar per te ndjekur kete shkolle te me jape nje ndjenje te vecante kenaqesie dhe sadisfaksioni. Seleksionimi im me ka dhene gjithashu nje sens sfide e sprove sidomos duke patur parasysh vendin ku une jam caktuar te studioj I cili eshte Swaziland-i .Per te gjithe ne aplikantet per shkollat e rrjetit UWC, Swaziland-i paraqet nje emer te panjohur, nje vend te panjohur, dhe gati gati pak te frikshem. Jo vetem largesia e ketij vendi nga Shqiperia por dhe te qenit pjese e nje kontinenti per te cilin skam menduar shume, Afrika, ndikon ne veshtiresine e perzgjedhjes se ketij opsioni. Nderkohe qe nga ana tjeter zgjedhja e kesaj mundesie, pikerisht per keto te panjohura dhe kete diversitet qe ky vend ka me vendet e tjera rreth nesh, perben nje sfide qe ne fakt shkon ne te njejtin drejtim me moton e kesaj shkolle, qe eshte: te ndryshem, per te njohur boten dhe per ta ndryshuar ate.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Rruga që kam përpara

Autore: Kerol Kaskaviqi (UWC USA 2014 – 2016)

Në 17 vjet, rrugët e jetës ndahen në shumë pjesë, krijojnë harta mundësish. Disa rrugë kanë një krye e disa të tjera janë mure labirinti. Në këto 17 vjet harta e mundësive të mija ka qenë e gjerë, zgjedhjet kanë qenë të vështira, sfidat të mëdha. Kështu do të vazhdojë për shumë kohë shpresoj, por tani, në këtë moment, kam përpara një nga zgjedhjet më të mira e një nga sfidat më emocionuese, atë e të qenit pjesë e UWC.

Nuk është e thjeshtë të mësohem me idenë se më në fund një ëndërr kaq e madhe imja u bë realitet, ka ende shumë të tjera të cilat do ti sjell në jetë, por nëse ndalem këtu, është ende e pabesueshme. E jetoj ditën si më parë, duket sikur asgjë ska ndryshuar, por brenda meje e ndjej se cdo gjë do të ndryshojë së shpejti. Së shpejti dhe akuarelet e mia do të kenë ngjyrë tjetër, ajri do mbajë tjetër peshë dhe unë do zbuloj dita ditës pjesë të reja të vetes sime. Eksperienca që më pret është një botë e mbushur me ngjyra të reja për realitetin tim, por më duhet ta pranoj i kam ëndërruar këto ngjyra thuajse çdo natë.

Pres me entuziazëm ditën e parë që do të mund të shijoj ndjesinë e të qenit pjesë e një familjeje të re. Pres të jetë si një libër i cili të pëlqen aq shumë sa sytë dhe mendja jote smund të ngopen duke e lexuar e për rrjedhojë faqet rrëshkasin me shpejtësinë e dritës. Ndoshta do të jetë edhe më mirë se kaq, sepse librin do ta shkruaj unë, e ndoshta një ditë do ta rilexoj. Do hedh në ato faqe ditët e mija intensive, plot aktivitete, netët pa gjumë, ndjenjat që do të ma bëjnë kraharorin të shpërthejë, njerëzit dhe shenjat që ata do të lenë në jetën time.

Jam në këtë rrugë të jetës sime tani e nuk mund të isha më e lumtur se kaq.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Faleminderit!

Autore: Rega Sota

Dua të tregoj dy ngjarje, të cilat e shndërruan fillimin e eksperiencës sime në UWC Mostar nga diçka e pajohur, në një komunitet, ku dita ditës ndihesha më mirë.

Unë mora si CASin tim sportiv, vrapimin, edhe pse më mungontë përvoja në këtë sport. Përpara se ta nisja, i tregova kryetares së CASit, Bosë (emri i saj është Bo), se nuk shquhesha në vrapim, por ajo më siguroi se ky CAS mirëpriste edhe fillestarët, megjithëse jam e sigurt se koncepti i saj për të qenët fillestar nuk përputhej me timin.

Ditën e parë të CASit, unë dhe Bo u nisëm nga Sushaci (rezidenca jonë)për në Musala (rezidenca tjetër). Bëmë pushime të shkurtra gjatë rrugës dhe lodhja nuk qe e madhe. Ndërsa ishim atje, Bo më tha se kthimin në Sushac do ta bënim me vrap pa ndalim. Ngurrova pak, por mendova se do t’ia dilja dhe u nisëm. Po lodhesha shumë dhe kur ishim rreth 5 minuta larg rezidencës i thashë Bosë (edhe pse nuk ndalova) se nuk po ia dilja dot. Bo më tha “Po, do t’ia dalësh. Mendo sa krenare do të ndihesh kur të rrokim ndërtesën”. Këto fjalë më dhanë pak kurajo dhe vazhdova të vrapoja. Isha aq e rraskapitur, saqë mendoja se më mirë do të qe të ndaloja e të ulesha përtokë, sesa të vazhdoja. Megjithatë, sado që e mundoja veten duke menduar kështu, arrita në Sushac dhe bëra gabimin e madh që menjëherë u ula. U ndjeva e kënaqur qe ia dola vetëm për të qindtën e sekondës, sepse pastaj m’u përzie dhe siç mund ta përfytyroni edhe ju… nxorra gjithçka jashtë. U ndjeva shumë keq, por them se Boja u ndje edhe më keq se unë, sepse më përsëristë vazhdimisht: “Pse s’më the? Pse s’më the?”.

Iu luta Bosë të shkonte në dhomën e saj, sepse do ta rregulloja vetë atë që bëra dhe u ngjita lart, mora fshesën dhe isha tek porta, kur pashë Bonë të hynte me mjetet e pastrimit. U ndjeva edhe më në siklet se më parë, gati “në borxh” me Bonë. Ajo më tha se e kishte bërë një gjë të tillë me mijëra herë dhe më këshilloi të shkoja të pushoja (duhet të kem qenë shumë e kuqe në fytyrë). E mërzitur, u ktheva në dhomë dhe në atë kohë familja më mori në Skype dhe mezi prita të shfryhesha e t’u tregoja se çfarë “budallallëku” kisha bërë. Në atë kohë, Bo hyri në dhomë dhe më pyeti si isha e kur i përsërita sesa në siklet ndihesha, sepse më dukej se e kisha vënë edhe të në vështirësi, ajo më qetësoi dhe e falenderova shumë (ende sot e falenderoj).

Ky ishte RASTI I PARË në UWC, kur kuptova sesa shumë njerëz të mirë kisha rrotull. Edhe sot, vrapimi është CASi im dhe tani Bo më ka ndihmuar të gjej ritmin tim të vrapimit, ritmin e frymëmarrjes që të mos lodhem shpejt dhe gjatë të gjithë rrugës më pyet se si ndihem. E të mendosh se unë kujtoja se ajo do të më kërkonte ta lija vrapimin në çast ! I jam shumë mirënjohëse.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Njerezit!

Autore: Endi Mato (UWC Mostar 2013-2015)

“Cila është gjëja nga UWC të cilën mezi po e pret më shumë?” Kur më pyetën këtë në fundjavën e orientimit, përgjigja ishte një nga ato gjëra për të cilat nuk të duhet të mendohesh, sepse ti e ke ditur për shumë kohë, sepse përgjigja është diçka më e madhe se ty, edhe sikur të mos e kuptoje dot akoma. Megjithëse nuk mendoj se e kuptoj plotësisht akoma, dua të përpiqem ta shpjegoj.

Gjatë kohës që ëndërroja për UWC, kisha parë dhe lexuar shumë fillime. Fillimi im erdhi kur pas 12 orësh në rrugët dytësore të Ballkanit, u gjenda në një qytet me shumë ura që kalonin mbi një lum të madh dhe shenja plumbash në një nga çdo dy ndërtesa; rrugët ishin të mbushura me njerëz dhe për të paktën një muaj, sfida ime më e madhe ishte të kuptoja se cilët ishin turistë dhe cilët studentë në UWC. Mbi krevatin tim të ri, kishte një letër në të cilën një njeri që unë s’e kisha takuar asnjëherë më uronte gjithë gjërat e bukura të botës për aventurën time të dy viteve të ardhshme.

Kështu filluan njerëzit. Në fillim njerëzit ishin një kaos me fytyra të reja, kombësi të reja, dhe emra që nuk mund të fiksoheshin kurrë. Pastaj njerëzit u ndanë në ata që jetojnë në rezidencën tjetër dhe që mezi presim t’i takojmë në aktivitetin e rradhës para se t’iu duhet të ikin gjysëm ore më herët për check-in, dhe në ata që jetojnë në rezidencën time, me të cilët hamë te shkallët e jashtme, duke dëgjuar muzikë ose duke debatuar validitetin moral dhe industrial të vegjeterianizmit. Më vonë, njerëzit u ndanë në second years-at mbinjerëzorë që mund të krijonin ceremoni rrënqethëse vetëm për një ditë dhe që dinin gjithçka për gjithçka(por jo, asnjë pyetje mbi shkollën nuk lejohet pa filluar shkolla) dhe në co-years-at e mi, po aq të humbur dhe konfuzë sa unë, me të cilët mund të flisnim për shkollën pa filluar shkolla nëqoftëse nuk kishte second years-a që të na gjykonin rrotull.

Me kalimin e kohës, njerëzit filluan të kishin emra, fytyra, kombësi, histori, pasione. Takova vajzën që adhuronte kohën e ditës kur gjithçka bëhej portokalli, dhe ndoqëm portokallinë çdo ditë në Qytetin e Vjetër. Takova djalin me të cilin kalova muaj duke shkëmbyer art eksperimental, duke diskutuar Frojdin në çatinë e vendit më të lartë në Mostar, ose duke eksploruar të gjitha ndërtesat e abandonuara të Mostarit në perëndim. Pastaj takova djalin që di gjithcka mbi gjenetikën moderne por nuk mund të kuptojë konceptin e vlerave monetare; vajzën që i pëlqente arti aq shumë sa u bë vetë pjesë e tij, djalin që e kishte kaluar jetën duke eksploruar Londrën dhe fetë si sisteme kulturore, dhe bashkë vrapuam natën në Sarajevë. Këta dhe dhjetëra të tjerë janë njerëzit me të cilët ndava katër muajt e fundit, dhe përmes historive, përqafimeve, përqëndrimit, shpërqëndrimit, ndihmës, pasionit, skepticizmit, idealizmit, ne po mësojmë të bëhemi pjesë e UWC dhe e botës bashkë.  Përmes tyre, unë po mësoj pse përgjigja ime ishte “Njerëzit!”.Image

Leave a comment

Filed under Uncategorized