Prolog

Autore: Xhilda Prifti (UWC Adriatic 2013-2015)

Une jam  Xhilda, studentja e UWC Adriatik per 2013-2015, akoma nuk jam mesuar me kete lloj prezantimi per veten , me idene se tanime jam pjese e UWC-se.  Kane kaluar pothuajse dy muaj, me duhet te theme qe kane fluturuar ne fakt shume shpejt, dhe ndjej qe jeta ime po ndryshon , po kalon ne nje faze tjeter te historise sime. E ndjej qe tani frymen e UWC edhe pse eshte disa muaj larg. Kam kontaktuar me second-yearsen time dhe kam biseduar me shume prej co-yearsave te mi .

 Duke u kthyer dy muaj prapa, kujtoj fazen e perzgjedhjes si nje nga fundjavat me te kendshme , por jo vetem te jetes sime. Si gjithe te tjeret thone, njoha njerez aspak te ngjashem me mua,karaktere diverse , ku madje patem edhe perplasje idesh dhe mendimesh. Por perpos pjeses se kendshme , ajo fundjave ishte me e ankthshmja fundjave qe kam kaluar ne jeten time. Gjithe ato emocione te perziera bashke, stres e tension, sidomos para intervistave, gjithsesi ne momentin qe ishe perball komisionit perzgjedhes cdo ndjesi largohej, ishin njerez aq pozitiv dhe benin qe cdo gje te shkonte me mire se c’mund ta kishe imagjinuar, por kishte edhe gezim kur degjoje emrin, dhe serish ankth per bursen qe do merje dhe ne fund fare shume lot (gezimi e hidherimi bashke).  

Pas gjithe asaj jave emocionuese i gjithe plani  5-vjecar per jeten time , ku UWC as nuk ishte  enderruar , reshti se eksistuari (dhe une jam shume e lumtur per kete).Ne fakt jam shume e lumtuar per gjithcka, per 2 vitet e ardhshme te jetes sime, pasi jam e sigurt qe do te jene nder me te  vecantit, jam shume e lumtur edhe per njerezit e rinj qe do te njoh, por  tek takoja nje pjese te madhe te shoqerise sime kur mbaroj shkolla kuptova qe edhe jeta ime ketu  , edhe pse shpesh monotone dhe e merzitshme do me mungoj shume. Kutova qe jeta te sjell shume te papritura, mundsi dhe shanse qe duhen kapur, por edhe qe te ndryshojn komplet korsin dhe drejtimin e asaj c’ka ke nisur, kuptova qe do kete shume njerez qe do hyjne e do dalin nga jeta jone dhe ndoshta shume prej tyre as nuk do te na kujtohen pas shume vitesh, po kuptoj qe duhet shijuar cdo moment i udhetimit tone, pasi asnjehere nuk do ta dish c’do te sjell e nesermja.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s